A oto pierwszy wpis dotyczący starożytnych mitologii
Baldur
Baldur, bóg świata, był synem Odyna i Friggi. Jego matka potrafiła przewidywać przyszłość i wiedziała, że Baldura czeka na śmierć. Błagała więc wszystko, co istnieje na świecie - od ognia po śnieg, od kamieni po żądlące owady: „Nie czyńcie krzywdy memu synowi!". Każda rzecz i istnienie przysięgły jej oszczędzić Baldura.
Wydawało się zatem, że młodzieńcowi nic już nie grozi. Bogowie zabawiali się nawet, ciskając weń strzałami, włóczniami, nożami, maczugami, i śmiali się, widząc, jak każdy oręż odbija się od niego, nie wyrządzając mu krzywdy. Wkrótce jednak igraszki i śmiechy zamienił)' się we łzy. Frigga bowiem związała przysięgą każdą rzecz we wszechświecie oprócz jednej: jemioły. Bóg Hodur, nic o tym nie wiedząc, pchnął Baldura gałązką jemioły; roślina przebiła młodzieńcowi serce, powodując jego śmierć. Bogowie wznieśli stos pogrzebowy wysokości góry, złożyli na nim ciało Baldura i gorzko opłakiwali zmarłego, gdy Hel, bogini podziemi, zabierała jego zwłoki do królestwa cieni.